Tre vite luftë kanë shndërruar Gazën në një hapësirë ku mbijetesa është bërë pjesë e pandashme e jetës së përditshme.
Shkatërrimi nuk kufizohet vetëm te banesat dhe ndërtesat, por ka prekur të gjithë infrastrukturën që mundëson një jetë normale: ujin, energjinë elektrike, rrugët, komunikimin, arsimin, shëndetësinë dhe ekonominë.
Humbja e shtëpisë për miliona njerëz ka sjellë zhvendosje të përsëritura dhe ka prishur strukturën normale të familjeve dhe komuniteteve, duke i detyruar shumë prej tyre të jetojnë në tenda ose strehime të improvizuara.Mungesa e ujit të sigurt dhe e energjisë elektrike e ka bërë edhe jetën më të zakonshme jashtëzakonisht të vështirë. Sigurimi i ujit, gatimi, larja, karikimi i telefonit dhe komunikimi kërkojnë tashmë kohë, mjete dhe organizim.
Kjo tregon se pasojat e luftës nuk maten vetëm me shkatërrimin fizik, por edhe me humbjen e normalitetit. Një veprim aq i thjeshtë sa hapja e rubinetit ose ndezja e dritës nuk mund të merret më si diçka e garantuar.
Kriza është thelluar edhe nga kolapsi ekonomik. Shkatërrimi i bizneseve, bujqësisë, industrisë dhe sektorit të ndërtimit ka reduktuar në mënyrë drastike mundësitë për punësim dhe të ardhura. Papunësia e lartë dhe rënia e prodhimit kanë dobësuar fuqinë blerëse të familjeve, ndërsa rritja e çmimeve i ka bërë edhe produktet bazë më të vështira për t’u përballuar.
Kështu krijohet një cikël ku shkatërrimi fizik sjell varfëri, varfëria kufizon mundësinë për të siguruar nevojat bazë dhe mungesa e këtyre nevojave e thellon më tej krizën humanitare.
Pasojat janë veçanërisht të rënda për fëmijët dhe brezat e ardhshëm. Ndërprerja e arsimit, dëmtimi i institucioneve shëndetësore dhe zhvendosjet e vazhdueshme krijojnë pasoja që nuk zhduken me përfundimin e luftimeve. Edhe nëse arrihet një paqe e qëndrueshme, rikthimi i shkollave, spitaleve, banesave, rrugëve dhe vendeve të punës do të kërkojë kohë dhe burime të mëdha. Për këtë arsye, dëmi i shkaktuar nuk është vetëm i menjëhershëm, por edhe afatgjatë.
Në thelb, Gaza është transformuar nga një territor ku njerëzit përpiqeshin të ndërtonin jetën e tyre në një hapësirë ku prioriteti kryesor është mbijetesa. Humbja e banesave, sigurisë, të ardhurave dhe shërbimeve bazë ka ndryshuar mënyrën se si njerëzit punojnë, mësojnë, lëvizin, komunikojnë dhe kujdesen për familjet e tyre.
Kjo e bën shkatërrimin e luftës shumë më të gjerë sesa dëmtimi i ndërtesave: është dëmtuar vetë struktura sociale, ekonomike dhe njerëzore e jetës në Gaza.
