Shkruar nga Carlo Verdelli
Arma që Kremlini dhe rrethi i tij dyshohet se po përdorin aktualisht është krijimi i kaosit, përhapja e ankthit dhe mobilizimi nga prapaskena i një ushtrie sabotatorësh dixhitalë: strategjia e panikut, e përforcuar nga padukshmëria e kundërshtarit…
Një fantazmë po endet nëpër Evropë dhe prania e saj tashmë ndihet edhe në Itali, duke u bërë gjithnjë e më e fortë teksa afrohen zgjedhjet. Një fantazmë që synon qartësisht të shkaktojë kaos, me një etiketë aspak të fshehtë në pëlhurën që valëvitet: “Faktori P”, ku shkronja e madhe P qëndron për Putinin. Nuk ka prova të qarta se vala e papritur e sulmeve kibernetike ndaj aeroporteve, supermarketeve, spitaleve, bankave, ministrive dhe hidrocentraleve mban firmën e tij.
Por ministri ynë për Çështjet Evropiane, Tommaso Foti, denoncon diçka më shumë sesa një dyshim: “Disa llogari janë me origjinë ruse”. Vetëm disa? Plani i Moskës, sidoqoftë, do të ishte i qartë: të përçajë Bashkimin Evropian dhe, për sa na përket neve, të sigurojë aleanca politike në çështjen më të tensionuar, pikërisht atë të mbështetjes për Ukrainën.
Më shumë se 1.700 ditë pas pushtimit, me të paktën 400.000 ushtarë rusë dhe 150.000 ukrainas të vrarë në luftime, pa llogaritur të plagosurit rëndë, viktimat civile dhe shkatërrimin e fshatrave dhe lagjeve të tëra të qyteteve, është më se e qartë se udhëheqësi i Kremlinit po vë në lojë reputacionin e tij dhe, rrjedhimisht, pushtetin e tij, dhe nuk dëshiron të humbasë as njërin, as tjetrin, siç shpjegoi së fundmi Marco Imarisio në Corriere della Sera.
Prandaj, Putini ka kaluar në një tjetër lloj kundërsulmi: të izolojë Kievin nga ata që deri më tani janë përpjekur të mbështesin rezistencën e tij, duke përçarë unitetin tashmë të brishtë dhe të lëkundur të mbështetësve të Zelenskyt, i cili është bërë simbol i një prej parimeve themelore të së drejtës ndërkombëtare: një vend i pavarur nuk mund të pushtohet sipas dëshirës.
Arma që Kremlini dhe rrethi i tij dyshohet se po përdorin aktualisht është krijimi i kaosit, përhapja e ankthit dhe mobilizimi nga prapaskena i një ushtrie sabotatorësh dixhitalë: strategjia e panikut, e përforcuar nga padukshmëria e kundërshtarit.
Nga ana e tij, presidenti Putin ka aleatë mjaft të besueshëm. Marine Le Pen, një kandidate e fortë për zgjedhjet presidenciale franceze të pranverës së ardhshme, sapo ka refuzuar një ftesë për të vizituar Kievin, duke përdorur justifikime fëminore: nëse fiton, Parisi do të largohej menjëherë nga radhët e vendeve të gatshme për të mbështetur kauzën ukrainase.
Trump, megjithëse i goditur nga rezultatet e zgjedhjeve të mesmandatit, mbetet gjithsesi një garanci: “Ukraina do të duket ndryshe në fund të luftës”.
Për arsye të ndryshme, edhe ata që janë më të vendosur për t’iu kundërvënë “Faktorit P”; si Gjermania, Franca e Macronit dhe Mbretëria e Bashkuar, duhet të përballen me kufizimet e tyre. Berlini sapo ka njoftuar se nuk do të jetë më në gjendje të dërgojë sisteme Patriot në Kiev, sepse nuk ka mjaftueshëm prej tyre.
Edhe Italia, e cila vazhdon të mbetet prapa në shpenzimet për mbështetjen e Zelenskyt, nga viti 2022 deri më sot, 4,3 miliardë euro ndihma ushtarake dhe humanitare, me një kosto mesatare prej 1,30 eurosh në muaj për çdo qytetar, e ka bërë tashmë të ditur, përmes ministrit të Mbrojtjes, Guido Crosetto, se nuk disponon teknologjinë e nevojshme për ta ndihmuar Ukrainën të mbrohet nga dronët rusë.
Megjithatë, ashtu si të gjitha vendet anëtare të NATO-s (32 shtete), edhe ne do të duhet të përmbushim detyrimin për të ndarë 2% të Prodhimit të Brendshëm Bruto për mbrojtjen, duke filluar nga viti 2027. Kjo nënkupton investimin e më shumë se 40 miliardë eurove, afërsisht gjysma e të cilave do të shpenzohen për armatime të reja dhe programe të modernizimit teknologjik.
Dhe kjo na çon drejtpërdrejt te fushata zgjedhore në zhvillim dhe ndikimi që “Faktori P” po ushtron dhe do të ushtrojë në formimin e dy koalicioneve dhe, ndoshta, edhe në rezultatin përfundimtar të garës.
Shumica aktuale qeverisëse, të paktën deri dje, ka qenë e bashkuar, së paku formalisht, rreth qëndrimit pro-Kievit dhe kundër Moskës, të ndjekur nga Bashkimi Evropian, pavarësisht sondazheve që tregojnë një pakënaqësi në rritje mes italianëve.
Por në kongresin e fundit të Lidhjes, zëvendëskryeministri Salvini, i cili e ka ndërtuar karrierën e tij politike mbi pakënaqësinë dhe zemërimin shoqëror, deklaroi se partia e tij nuk është aspak e gatshme të vazhdojë asnjë formë ndihme për Kievin.
Kjo krijon një problem të rëndësishëm për kryeministren Meloni: nëse dëshiron ta mbajë Lidhjen brenda koalicionit të saj, ajo rrezikon të izolohet nga Evropa që ka peshë në vendimmarrje.
Dhe Vannacci, me qëndrimet e tij të guximshme, nuk do të jetë kurrë kandidati i përshtatshëm për të marrë drejtimin, duke pasur parasysh simpatinë që ka shprehur vazhdimisht për klimën politike në Moskë.
Nga ana tjetër, i njëjti problem shfaqet edhe mes refuzimit të Contes për t’u përfshirë në luftë dhe angazhimit të Schleinit për të ruajtur qëndrimin aktual, duke u përpjekur të balancojë frymën e përgjithshme pacifiste të bazës së saj me ambicien për të drejtuar një qeveri proevropiane.
Pranë qëndrimit të kreut të Lëvizjes Pesë Yjet janë edhe Bonelli dhe Fratoianni, si dhe Alessandro Di Battista, nëse vendos të rikthehet në skenën politike me nismën e tij “Schierarsi” (“Të mbash anë”).
Përtej deklaratave optimiste, si nga e djathta ashtu edhe nga e majta, se në fund do të gjendet një kompromis, mbetet e paqartë se cila mund të jetë kjo zgjidhje.
Këmbëngulja për negociata me Putinin është më shumë një dëshirë sesa një mundësi reale, sepse Putini nuk do të negociojë nëse nuk pranohen kushtet e tij, të cilat kanë qenë të qarta që nga dita e parë e pushtimit (24 shkurt 2022), dhe sepse ai nuk i toleron, siç tregojnë trazirat e fundit që kanë prekur një pjesë të madhe të Evropës, ata që i dalin kundër.
Nga ana tjetër është populli ukrainas, i cili, pas më shumë se katër vjetësh e gjysmë vuajtjesh dhe dhimbjesh, ndoshta nuk do ta pranonte, dhe sigurisht nuk e meriton, një paqe të rreme.
Edhe pse për momentin mund të mos duket kështu, rezultati i zgjedhjeve të vitit të ardhshëm në Itali do të varet në një masë të madhe nga presioni i ushtruar prej “Faktorit P”, i cili lidhet ngushtë me rolin që duam të luajmë në Evropë dhe me marrëdhëniet që synojmë të ndërtojmë me oligarkët që pretendojnë se sundojnë botën, madje edhe mbi ne, nëse ua lejojmë./ “Corriere della Sera”
