Si propaganda pro-Trump në Serbi u përmbys pas operacionit amerikan në VenezuelëPër vite me radhë, mediat e afërta me pushtetin në Serbi e trajtuan presidentin amerikan Donald Trump si një aleat të padiskutueshëm të Beogradit shpesh me një adhurim të tepruar, që kufizohej me absurditetin.
Politikanët serbë mburreshin me lidhjet personale me Trump-in dhe dhurata që i kishin marrë prej tij, të cilat publiku shpesh i interpretonte si tregime përrallash. Një shembull i tillë është deklarata e presidentit Aleksandar Vuçiç në vitin 2020: “Vetëm Presidenti Trump firmosi me këtë stilolaps. Ma dha atë stilolaps pasi shkroi një mesazh në një copë letër. Dhe tani po kërkoj atë letër, jo për ta shpjeguar… Madje më dhanë edhe çelësat e Shtëpisë së Bardhë… Ai (Trump) më tha: ‘Ky është për ty që të hysh gjithmonë në Shtëpinë e Bardhë’.”
Në realitet, Vuçiç nuk kishte asnjë të drejtë hyrjeje të lirë në Shtëpinë e Bardhë, dhe as ndonjë privilegj në rezidencën e Trump-it. Por kjo nuk e pengoi të vazhdonte adhurimin: “I shpreha dëshirën që të vizitonte Serbinë, sepse Serbia ishte vendi ku mbështetja për zgjedhjen e tij ishte më e larta në të gjithë Evropën”, tha ai në një fjalim më 2024.
Propaganda mediatike dhe “Trumpi serb”
Nga Mitrovica deri në Beograd, tabloidët si Informer paguanin billboard-e që festonin fitoren e Trump-it, duke e shpallur si “Trumpi serb”. “Urime, Trump – serbi,” shkruante Informer TV pas zgjedhjeve të fituara.
Por gjithçka ndryshoi fundvitin e fundit, kur Trump u rikthye në Shtëpinë e Bardhë dhe urdhëroi sulmin amerikan ndaj Venezuelës. Në Beograd shpërthyen protesta të mëdha. Vuçiç, mes fishkëllimave para presidencës, deklaroi se Trump do të miratonte ligje që ndalonin ndërhyrjen në shtete sovrane.
“Kur t’i sjellë, sistemi i rremë liberal do të shembet. Sepse ajo epokë po përfundon dhe financimi për përmbysje regjimesh të huaja po rikthehet aty ku filloi, në SHBA”, tha ai.
Por kur liberalët nuk ndalën ndërhyrjet, por nisën të bombardonin regjime të huaja, mbështetësit më të mëdhenj të Trump-it në Serbi u kthyen në kritikët më të zëshëm të tij.
“Që sot, çdo gjë është e mundur! Po kuptoni që planifikojnë diçka të tillë për çdo shtet sovran në këtë planet? Dhe, fatkeqësisht, edhe për Serbinë”, tha Dragan J. Vuçiceviç, pronar i Informer TV.
Hipokrizia diplomatike dhe frika e izolimit
A ka kuptuar më në fund Informer që Trump nuk është serb, dhe as paqebërës?
Diplomatja Branka Latinoviç e përshkruan këtë kthesë si mungesë konsistence: “Kur ndryshon qëndrim, ndonjëherë është e dobishme. Por këtu kemi të bëjmë me kundërshti dhe pasiguri të brendshme politike”.
Serbia vijon të ndjekë një politikë të jashtme kontradiktore. Ndërsa shumica e vendeve demokratike e kontestuan rizgjedhjen e Nicolas Maduro në Venezuelë, presidenti Vuçiç e përgëzoi personalisht dhe dërgoi kryetaren e Kuvendit në Caracas për inaugurim.
“Maduro na ftoi, na priti, dhe kjo flet shumë për raportet me Presidentin e Serbisë, Aleksandar Vuçiç”, tha Ana Brnabiç në vitin 2025, në një intervistë për Pink TV.
Ajo ndau edhe një episod: “Në Caracas, një ushtar më afrohet, më njeh, dhe më thotë me grusht në gjoks: Aleksandar Vuçiç, mik”.
Por miqësia nuk ka vend në politikën globale. Vuçiç e kritikoi sulmin amerikan ndaj Venezuelës, por në thelb shprehu frikën se precedentët e tillë mund të përdoren kundër vetë Serbisë.
“Duhet të besojmë vetëm tek vetja dhe forcat tona. Edhe nëse rajoni kthehet kundër nesh, askush nuk do të na ndihmojë”, paralajmëroi ai.
Nga Maduro tek frika e rrëzimit në stil perëndimor
Zëvendëspresidenti i Lidhjes Socialdemokrate të Vojvodinës, Aleksandar Olenik, thotë se shqetësimi i Vuçiç-it nuk është kontradiktë, por vetëdije: “Vuçiç e di se është rizgjedhur në të njëjtën mënyrë si Maduro në 2024, dhe ndaj ndjen rrezik. E kupton që e drejta ndërkombëtare ka ndryshuar, nëse je diktator, nuk ke më mbrojtje”.
Vuçiç theksoi se goditja ndaj Venezuelës është edhe goditje ndaj tregut global të karburanteve, ku SHBA synon të nxjerrë jashtë loje Kinën dhe Rusinë. Kjo sipas Latinoviç shpjegon edhe motivimin real të medias pro-qeveritare në Serbi: jo idealizëm për Venezuelën, por mbrojtje të interesave ruse dhe kineze në Ballkan. “Rasti u shfrytëzua për të joshur palën tjetër, për të mos thënë për t’i bërë fresk,” përfundon Latinoviç. /“The Geopost”
