Nga Tony Case
Pothuajse gjysma e punonjësve thonë se po përjetojnë “lodhje nga transformimi”, ndërsa një pjesë po aq e madhe beson se nismat për ndryshim po i përkeqësojnë gjërat, në vend që t’i përmirësojnë. Dhe pikërisht forca punëtore tek e cila kompanitë mbështeten për të realizuar të ardhmen e tyre? Ajo është e lodhur, e paqartë dhe gjithnjë e më e irrituar.
Një studim i kompanisë së shërbimeve të biznesit Emergn, i kryer në 751 organizata në mbarë botën, nxjerr në pah diçka që shumë e kanë dyshuar prej kohësh: mënyra si kompanitë menaxhojnë transformimin organizativ është thellësisht problematike. Studimi përshkruan një forcë punëtore nën presion, të bllokuar mes ritmit të pandalshëm të ndryshimeve dhe drejtuesve që nuk kanë ndërtuar strukturat e nevojshme për ta mbështetur.
Të dhënat tregojnë një mungesë të thellë besimi. 43% e punonjësve besojnë se gabimet e drejtuesve ndikojnë drejtpërdrejt në dështimin e transformimeve, ndërsa 38% thonë se drejtuesit nuk i kuptojnë kompleksitetet që sjellin këto procese. Më shqetësuesja, 44% e punonjësve raportojnë se nuk kanë marrë trajnim të mjaftueshëm për nismat e transformimit. Me fjalë të tjera, kompanitë po u kërkojnë njerëzve të tyre të vrapojnë në maratonë pa u mësuar më parë si të lidhin këpucët.
Sipas studimit, kjo nuk është thjesht një problematikë zbatimi, por një krizë drejtimi.
“Shumë kompani po ngatërrojnë aktivitetin me progresin”, thotë Alex Adamopoulos, drejtues ekzekutiv i Emergn. “Transformimi nuk duhet t’i shkatërrojë njerëzit, por t’i bëjë më të aftë. Sot po ndodh e kundërta. Kjo nuk është më vetëm një çështje drejtimi, por një problem i vetë modelit të biznesit.”
Shifrat e mbështesin këtë përfundim: 49% e punonjësve raportojnë lodhje nga transformimi; 44% thonë se ritmi i ndryshimeve është tepër i lartë; 44% ndihen të rraskapitur nga menaxhimi i ndryshimeve të vazhdueshme; ndërsa 37% kanë menduar të largohen nga puna për shkak të tronditjeve të pandërprera.
Dhe këto nuk janë ankesa të punonjësve që refuzojnë ndryshimin apo mbeten pas me zhvillimet. Janë sinjale alarmi nga një forcë punëtore që po i kërkohet të bëjë të pamundurën pa mbështetjen, qartësinë apo burimet e nevojshme.
Ndoshta më shqetësues është fakti se IA, e promovuar si zgjidhja për shumë nga sfidat organizative, mund të jetë duke e përkeqësuar problemin. Më shumë se gjysma e të anketuarve thonë se lodhja nga transformimi po shtohet nga nismat e lidhura me IA-në.
Kjo do të thotë se mjetet që supozohej ta bënin punën më të lehtë, po shtojnë një nivel tjetër kompleksiteti, një tjetër kërkesë për t’u përvetësuar dhe një tjetër aftësi për t’u mësuar, ndërkohë që problemet bazë të menaxhimit të ndryshimit mbeten të pazgjidhura.
“Organizatat po nxitojnë të adoptojnë teknologji të reja pa ndërtuar gatishmërinë njerëzore për t’i përballuar ato në mënyrë afatgjatë”, thotë Adamopoulos. “Ky nuk është transformim dixhital i qëndrueshëm, por rraskapitje dixhitale.”
Phoebe Gavin, trajnere për karrierën dhe lidershipin, e sheh këtë situatë nga të dyja anët: si me drejtuesit që përpiqen të sigurojnë mbështetje për transformimet, ashtu edhe me punonjësit e rraskapitur që kërkojnë vende pune ku, siç thotë ajo, “toka nuk lëviz nën këmbët e tyre çdo tremujor”.
Sipas saj, drejtuesit dështojnë vazhdimisht të komunikojnë drejtpërdrejt me njerëzit që preken nga këto transformime.
“Drejtuesit nuk e dinë çfarë ka rëndësi për këta punonjës apo si po e përjetojnë ata punën e tyre”, thotë Gavin. “Për pasojë, nuk arrijnë të parashikojnë efektet negative të vendimeve të tyre, edhe kur ato janë strategjikisht të sakta.”
“Kur punonjësit humbasin kontrollin mbi punën e tyre, ose kur ajo ndryshon shpejt dhe në mënyrë të paparashikueshme, ata shkëputen, humbasin besimin te drejtuesit dhe bëhen pesimistë për të ardhmen e kompanisë.”
“Kur punonjësit nuk kanë ndikim mbi mënyrën si punojnë, ose kur gjithçka ndryshon vazhdimisht dhe pa parashikueshmëri, ata humbasin motivimin, besimin te drejtuesit dhe optimizmin për perspektivën e kompanisë”, thotë Gavin.
Sipas saj, drejtuesit, veçanërisht ata në nivelet më të larta, duhet të shmangin shkëputjen nga njerëzit që në praktikë mbajnë mbi supe procesin e transformimit.
“Pyetësorët nuk mjaftojnë”, thotë ajo. “Ata duhet të flasin rregullisht me punonjësit dhe ta përdorin atë informacion për të testuar nëse strategjitë e tyre funksionojnë realisht.”
Nismat për transformim nuk do të zhduken. Sipas Emergn, shtatë në dhjetë organizata i konsiderojnë ato të domosdoshme për të mbijetuar në konkurrencë.
Por ajo që studimi e bën të qartë është se mënyra aktuale si po menaxhohen këto procese nuk është e qëndrueshme dhe kostoja po shfaqet gjithnjë e më shumë në formën e punonjësve të rraskapitur, projekteve që dështojnë dhe një force punëtore që ka humbur besimin te aftësia e drejtuesve për t’i udhëhequr përmes ndryshimit.
Siç paralajmëron Adamopoulos: “Ka ardhur koha të rimendojmë ndryshimin, përpara se talentet të largohen.”/ WorkLife
