Analistët thonë se dërgesat pranë nivelit më të ulët në gati një dekadë janë një faktor kryesor që nafta bruto ende tregtohet nën 100 dollarë për fuçi.
Një rënie e fortë e kërkesës së Kinës për importe nafte po bëhet një nga arsyet kryesore pse bota nuk po përballet me një krizë më të madhe energjetike, ndërsa lufta në Lindjen e Mesme po i afrohet ditës së 100-të.
Nafta po tregtohet nën 100 dollarë për fuçi, pavarësisht humbjes së një të pestës së furnizimit botëror për më shumë se tre muaj.
Tom Baker nga Vitol tha se ulja dramatike e blerjeve të naftës bruto nga Kina, me kërkesën që ka rënë me 4-5 milionë fuçi në ditë, ka ndihmuar të zbutet humbja e 12 milionë fuçive në ditë nga Gjiri.
“Importet e ulëta të Kinës kanë mbrojtur pjesën tjetër të tregut të naftës,” tha Martijn Rats nga Morgan Stanley.
Sipas vlerësimeve të Morgan Stanley, sasia e naftës që ka mbërritur në Kinë me anije gjatë 30 ditëve të fundit ka rënë në 7.5 milionë fuçi në ditë, nga rreth 13 milionë në të njëjtën periudhë të vitit të kaluar.
Të dhënat e S&P Global Energy tregojnë se importet totale të naftës bruto të Kinës në prill ranë me më shumë se 2 milionë fuçi në ditë, në 9.4 milionë fuçi në ditë.
Për majin, S&P parashikon një rënie të mëtejshme në rreth 8 milionë fuçi në ditë.
Hu Min Min nga S&P tha se rënia e importeve kineze është bërë një faktor kritik që po riformëson tregun global të naftës.
Arsyet e rënies së papritur të blerjeve kineze janë të paqarta. Pekini nuk ka folur hapur për strategjinë e tij të tregtimit të naftës.
Shumica e analistëve besojnë se Kina ka nisur të përdorë rezervat e naftës që kishte grumbulluar gjatë vitit të kaluar, kur çmimet ishin të ulëta.
Tom Baker tha se Kina mbetet si një “vrimë e zezë”, sepse askush nuk ka një pamje të qartë të rezervave të saj.
Sipas Hu Min Min, Kina ka reaguar ndaj krizës së Iranit duke ulur prodhimin në rafineri dhe duke kaluar nga grumbullimi i rezervave te përdorimi i tyre.
S&P parashikon se Kina do të përdorë rezervat tregtare me ritëm 700-800 mijë fuçi në ditë deri në tremujorin e tretë.
Gjithashtu, ndalimi i përkohshëm i eksporteve të karburantit për avionë dhe naftës diesel ka ulur kërkesën për importe.
“Sjellja e Kinës në energji, si përgjigje ndaj luftës me Iranin, përmblidhet me një fjalë: siguri,” tha Ye Lin nga Rystad Energy.
Kufizimet e Kinës mbi eksportet e produkteve të naftës kanë shkaktuar kritika nga partnerët tregtarë që varen nga furnizimet kineze.
Pekini ka refuzuar kërkesat e rafinerive shtetërore për të eksportuar këto karburante me çmime të larta, duke zgjedhur në vend të kësaj të dërgojë disa ngarkesa si ndihmë — një formë e “diplomacisë së naftës”.
Analistët vërejnë se rënia e importeve të naftës bruto është shumë më e madhe se rënia e kërkesës së brendshme, e cila pritet të ulet vetëm me rreth 1.5 milionë fuçi në ditë në tremujorin e dytë.
Kjo rënie më e lehtë e kërkesës lidhet pjesërisht me rritjen më të dobët ekonomike të Kinës, problemet në tregun e pronave dhe besimin e ulët të konsumatorëve dhe bizneseve.
Ye nga Rystad theksoi gjithashtu një zhvendosje strukturore të Kinës nga nafta drejt energjisë elektrike.
Sipas saj, investimet në makina elektrike, hekurudha të elektrifikuara dhe energji të rinovueshme i kanë dhënë Kinës një “mburojë strategjike” për ta përballuar krizën me më pak dhimbje.
Por Baker nga Vitol paralajmëroi se importet e ulëta kineze të naftës nuk do të vazhdojnë përgjithmonë.
Në një moment, kur Kina të ketë sërish nevojë për ato fuçi, çmimi do të duhet të rritet dhe mënyra e vetme për ta balancuar tregun do të jetë ulja e kërkesës.
Even Pay nga Trivium China tha se nuk është e qartë sa shumë Pekini po e llogarit ndikimin global të qasjes së tij ndaj tregut të naftës.
Sipas saj, Kina i justifikon rezervat e mëdha të naftës kryesisht me sigurinë e brendshme energjetike dhe ekonomike./ Financial Times
