Shkruar nga Borjanka Milatoviç
Saga e tij tregon se jetojmë në një kohë turpi, hipokrizie dhe dekadence, ku të fuqishmit mbrojnë njëri-tjetrin dhe institucionet heshtin…
Jeffrey Epstein nuk është thjesht një skandal, ai është një simptomë. Një simptomë e një shoqërie që po shkatërrohet, por që ende argëtohet me thashetheme ndërsa themelet po plasariten. Historia e tij tregon se ne jemi të gatshëm të përfshihemi në spektakël sipërfaqësor, ndërsa problemet serioze, uria, luftërat, fatkeqësitë klimatike, zhduken nga fokusi sapo një emër tjetër i famshëm shfaqet në dosje.
Çdo ditë e re sjell një “dosje Epstein” të re, një emër të ri, një kompromis të ri. Titujt e shtypit botëror janë britma të forta. Vëmendja e publikut është përqendruar te listat e të ftuarve, te avioni, te festat. Sikur vetëm prania në ato vende të ishte një krim më i madh se ajo që ndodhi atje. Në vend që të merremi me viktimat, fëmijët dhe vajzat e mitura që janë abuzuar sistematikisht seksualisht, ne kënaqemi me voajerizmin. Pyetja më e rëndësishme, thonë tabloidët, është nëse Duka i Jorkut ka pasur një lidhje me një grua ruse njëzet e gjashtë vjeçare. Nuk është një kërkim për të vërtetën, është një kabare pushteti e shndërruar në një cirk tabloid. Një reality show i vërtetë.
Epstein ishte një mjeshtër i rrjetëzimit. Pushteti i tij nuk vinte vetëm nga pasuria, por edhe nga aftësia e tij për të infiltruar në rrethet e politikanëve, shkencëtarëve, artistëve dhe familjes mbretërore. Kjo ofronte luks, argëtim dhe ndjenjën e përkatësisë në një klub ekskluziv. Elita besonte se po blinte argëtim, kur në fakt po blinte kompromisin e vet.
Por pyetja kryesore mbetet, të cilën askush nuk e bën dhe e cila është ende pa përgjigje: çfarë mori ai në këmbim? Dosjet e fundit nuk zbulojnë vetëm emra, ato çojnë gjithashtu në hetime penale të disa politikanëve, duke sugjeruar se Epstein tregtonte informacione të klasifikuara, transaksione financiare dhe të dhëna kompromentuese. Aludimet se ai ishte i lidhur me shërbimet e inteligjencës dhe madje edhe me Mossadin tani duken gjithnjë e më të besueshme. Pozicioni i tij ishte i pashpjegueshëm brenda kornizës së pasurisë së zakonshme, prandaj ende shkakton dyshime dhe frikë.
Edhe pas vdekjes, Epstein sundon jetën e elitës. Rekordi i tij vazhdon të poshtërojë dhe kompromentojë ata që janë afër tij, duke ekspozuar dobësitë dhe hipokrizinë e atyre që konsideroheshin të paprekshëm. Po viktimat? Ato mbeten në hije, sikur të ishin vetëm figurantë në spektaklin e pushtetit. Dhe ky është thelbi: kjo histori po trajtohet si një thriller politik, ndërsa në thelb është një tragjedi për fëmijë, të mitur dhe gra që janë shfrytëzuar dhe harruar sistematikisht.
Fatkeqësisht, Epstein nuk është thjesht një njeri me një të kaluar të errët. Ai është një pasqyrë groteske e qytetërimit tonë. Saga e tij tregon se jetojmë në një kohë turpi, hipokrizie dhe dekadence, ku të fuqishmit mbrojnë njëri-tjetrin dhe institucionet heshtin. Nëse Epstein ishte një simptomë, atëherë sëmundja e vërtetë është sistemi që lejon që krimet të shndërrohen në argëtim dhe viktimat në shënime në fund të faqes.
