Tragjedia më e madhe nuk është vetëm ajo që po ndodh me viktimat. Tragjedia më e madhe është ajo që po ndodh me ndërgjegjen njerëzore. Një botë që sheh vuajtjen çdo ditë, rrezikon të humbasë aftësinë për ta ndjerë atë. Kur dhimbja bëhet e zakonshme, atëherë humbja është shumë më e thellë se çdo statistikë. Heshtja në këto momente nuk është neutralitet. Heshtja është një pozicion. Është një pranim i heshtur i padrejtësisë. Është një mënyrë për të thënë se jeta e disa njerëzve nuk ka të njëjtën peshë si e të tjerëve
Nga Mr. Hasan BAFTIJARI
Ka momente në histori kur shifrat duken madhështore, por realiteti i zhvesh nga çdo kuptim. Një botë e tërë që pretendon se përfaqëson drejtësi, ligj dhe të drejta njerëzore, sot qëndron përballë një padrejtësie të hapur dhe zgjedh të heshtë. Jo sepse nuk e di çfarë po ndodh, por sepse ka vendosur të mos reagojë.
Në këtë heshtje të rëndë, kujtohen fjalët e të Dërguarit të Allahut, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, i cili paralajmëroi për një kohë kur njerëzit do të bien mbi një popull ashtu siç bien mbi ushqimin e tyre. Nuk është më një paralajmërim për të ardhmen. Është një pasqyrë e asaj që po ndodh sot.
Në qendër të kësaj drame janë njerëz që nuk kanë më zë. Të burgosur prej vitesh, të shkëputur nga çdo gjë që e bën jetën jetë. Ata nuk janë vetëm trupa të mbyllur pas mureve të ftohta. Janë histori që janë ndërprerë me forcë. Janë jetë që janë ndalur në mes. Janë njerëz që dikur kanë ecur të lirë, kanë dashur, kanë shpresuar.
Sot, mbi ta rëndon një vendim që nuk ka asgjë njerëzore brenda tij. Një vendim që përpiqet të vishet me petkun e ligjit, por që në thelb është një akt i pastër zhveshjeje nga drejtësia. Jeta e njeriut është kthyer në një çështje procedure, në një çështje votimi, sikur të jetë diçka që mund të peshohet dhe të vendoset me shumicë.
Por jeta nuk është votë. Jeta nuk është statistikë. Jeta nuk është një numër që mund të hiqet nga lista pa pasoja.
Pas çdo të burgosuri qëndron një botë e tërë që shembet. Një nënë që pret. Një grua që shpreson. Një fëmijë që rritet me një mungesë që nuk mbushet kurrë. Dhe në një çast të vetëm, kjo botë shkatërrohet pa zhurmë, pa paralajmërim, pa mëshirë.
Ajo që e bën këtë edhe më të rëndë është fakti se gjithçka po ndodh hapur. Nuk ka më errësirë që e fsheh krimin. Nuk ka më përpjekje për ta mbuluar. Gjithçka regjistrohet, shpërndahet, analizohet. Dhe megjithatë, reagimi mbetet i vakët, i shpërndarë, i pafuqishëm.
Tragjedia më e madhe nuk është vetëm ajo që po ndodh me viktimat. Tragjedia më e madhe është ajo që po ndodh me ndërgjegjen njerëzore. Një botë që sheh vuajtjen çdo ditë, rrezikon të humbasë aftësinë për ta ndjerë atë. Kur dhimbja bëhet e zakonshme, atëherë humbja është shumë më e thellë se çdo statistikë.
Heshtja në këto momente nuk është neutralitet. Heshtja është një pozicion. Është një pranim i heshtur i padrejtësisë. Është një mënyrë për të thënë se jeta e disa njerëzve nuk ka të njëjtën peshë si e të tjerëve.
Dhe kjo është ajo që duhet të na tronditë më shumë se çdo gjë tjetër.
Sepse një botë që fillon të ndajë vlerën e jetës njerëzore, është një botë që ka hyrë në një rrugë të rrezikshme pa kthim.
Për besimtarin, kjo nuk është vetëm një çështje lajmesh apo politikash. Është një provë. Një provë e zemrës, e ndërgjegjes dhe e sinqeritetit. Nuk mjafton të dish. Nuk mjafton të ndjesh për një moment. Pyetja është: a do të mbetesh i heshtur?
Sepse çdo njeri ka një përgjegjësi, sado e vogël të duket ajo. Të mos e pranojë padrejtësinë si normale. Të mos e lërë dhimbjen të kthehet në rutinë. Të mos bëhet pjesë e asaj mase që sheh dhe kalon përpara sikur asgjë nuk ka ndodhur.
Edhe nëse nuk mund të ndryshosh rrjedhën e ngjarjeve, mund të refuzosh të bëhesh pjesë e heshtjes. Mund të flasësh. Mund të kujtosh. Mund të dëshmosh.
Sepse në fund, historia nuk do të pyesë vetëm se çfarë ndodhi. Do të pyesë edhe se ku ishe ti kur ndodhi.
Dhe mbi të gjitha, mbetet një e vërtetë që nuk ndryshon: drejtësia mund të vonohet, por nuk humbet. Çdo padrejtësi ka një fund. Çdo shpirt ka një llogari. Dhe çdo heshtje ka një dëshmi.
“Na mjafton Allahu dhe Ai është Mbështetësi më i mirë.”
Kjo nuk është dorëzim. Kjo është bindje se mbi çdo fuqi njerëzore qëndron një drejtësi që nuk mund të shmanget dhe nuk mund të blihet. Deri atëherë, mbetet detyra jonë më e thjeshtë dhe më e vështirë njëkohësisht: të mos heshtim.
