Në vitin 1992, Europa kaloi nga një treg i përbashkët në një treg të vetëm. Tani na duhet hapi tjetër: një treg i vetëm...Në një botë të riformësuar nga Trump dhe nga logjika përshpejtuese e konkurrencës gjeopolitike, Europa ka nevojë për një përgjigje që është njëkohësisht realiste dhe ambicioze. Përgjigja më e fortë që BE-ja mund të ofrojë është të përfundojë tregun e vetëm.
Për dekada të tëra, ajo ka qenë aseti më i fortë i Europës, shtylla kurrizore e prosperitetit tonë dhe gjithnjë e më shumë gurthemeli i sovranitetit tonë. E megjithatë, në fushat që kanë më shumë rëndësi, ne ende nuk kemi një treg të vetëm. Ne kemi shumën e 27 tregjeve kombëtare.
Ky fragmentim nuk është një e metë teknike. Është një dobësi politike dhe strategjike. Ne e paguajmë atë me kosto më të larta, investime më të dobëta, inovacion më të ngadaltë dhe kapacitet të reduktuar për të vepruar në botë. Problemi i Evropës nuk është diagnoza. Problemi është shpejtësia, përgjegjësia dhe angazhimi politik.
Kjo është arsyeja pse na duhet një angazhim i guximshëm politik për të forcuar dhe përfunduar tregun e vetëm. Na duhet një marrëveshje që krijon një rrugë të shpejtë për hapat e nevojshëm për ta përfunduar atë, të miratuar nga presidentët e institucioneve të BE-së. Duhet të ketë një emër që përputhet me ambicien e saj: Akti i Tregut të Vetëm.
Në vitin 1992, Europa kaloi nga një treg i përbashkët në një treg të vetëm. Tani na duhet hapi tjetër: një treg i vetëm. Nuk bëhet fjalë për ndryshim traktati. Veprimet që na duhen janë tashmë të mundshme sipas kuadrit ekzistues. Mund të veprojmë menjëherë. Mjetet janë aty; ajo që i duhet Evropës është zbatimi.
Akti i Një Tregu të Vetëm duhet të përqendrohet në një paketë të kufizuar faktorësh që ndryshojnë vërtet lojën. Jo në dhjetëra dosje. Një numër të vogël prioritetesh, të zgjedhura sepse ato përforcojnë njëra-tjetrën dhe godasin në zemër të fragmentimit.
Tre prioritete janë sektoriale.
E para janë shërbimet financiare. Buxhetet publike të Europës janë të kufizuara, por Europa ka kursime të mëdha private. Një bashkim i vërtetë kursimesh dhe investimesh është mënyra se si mund ta kanalizojmë kapitalin në kompanitë evropiane, të forcojmë bazën tonë industriale dhe të mbështesim rolin ndërkombëtar të euros.
E dyta është energjia. Pa ndërlidhje më të forta, Europa do të mbetet e ekspozuar ndaj pengesave, paqëndrueshmërisë dhe kostove të shmangshme. Përfundimi i bashkimit energjetik nuk është vetëm një përparësi klimatike. Është një përparësi konkurrueshmërie dhe sigurie.
E treta është lidhshmëria. Europa nuk mund të pretendojë sovranitet teknologjik ndërsa sektori i saj i telekomunikacionit mbetet i dobët dhe i fragmentuar. Kjo kërkon zbatim të shpejtë të Aktit të Rrjeteve Dixhitale dhe guximin politik për të mundësuar investimet dhe konsolidimin në shkallë kontinentale.
Por një treg i vetëm modern varet edhe nga mundësuesit horizontalë. Liria e Pestë është thelbësore: rrjedha e lirë e njohurive, të dhënave, kërkimit dhe aftësive. Pa të, Europa do të vazhdojë të paguajë koston strategjike të mos-inovacionit.
E njëjta logjikë vlen edhe për regjimin e 28-të. Europës nuk i mungojnë idetë dhe talenti. Asaj i mungon një kornizë që u lejon kompanive të zgjerohen përtej kufijve me thjeshtësi. Një regjim vërtet evropian i kompanive do të ruante investimet dhe ambiciet në Evropë.
Së fundmi, tregu i vetëm do të mbetet politikisht i qëndrueshëm vetëm nëse mbron lirinë për të qëndruar. Lëvizshmëria duhet të mbetet një zgjedhje, jo një detyrim. Një treg më i fortë duhet të shkojë krah për krah me kohezionin, shërbimet thelbësore, ndërmarrjet e vogla dhe të mesme dhe një dimension të fuqishëm shoqëror.
Kjo nuk mund të bëhet një tjetër strategji afatgjatë. Europa ka nevojë për një afat përfundimtar, vitin 2028, dhe për objektiva të ndërmjetëm në vitet 2026 dhe 2027.
Koha është thelbësore. Europa duhet të provojë se Europa mund të veprojë, jo vetëm të reagojë. Ne kemi nevojë për Aktin e Një Tregu të Vetëm/Politico
