Në këtë takim para medieve Kryetari i AAk-së, z. Ramush Haradinaj theksoi se “Pata një tejet të rëndësishëm me liderin e shqiptarëve të Maqedonisë, z. Thaçi. Këto takime janë të rregullta me partinë aleate të AAK-së, dhe gjithashtu pata rastin dhe mundësinë që nga lideri i shqiptarëve të Maqedonisë, drejtpërdrejtë të informohem për zhvillimet e fundit në Maqedoni.

Ndërsa Kryetari i PDSH-së, z. Thaçi e falënderoi z. Haradinaj dhe njëkohësisht përsëriti qëndrimin e PDSH-së se Maqedoni ballafaqohet me probleme të mëdha dhe se gjendet në një udhëkryq pa rrugëdalje. Pozita e shqiptarëve çdo ditë bëhet edhe më e rëndë edhe se në periudhën e komunizmit dhe tranzicionit. Përveç diskriminimit etnik që ju bëhet shqiptarëve , shqiptarët po ballafaqohen edhe me diskriminim tejet të rëndë ekonomik – u shpreh z. Thaçi.

Pas pyetjeve të gazetarëve drejtuar z. Thaçi, se ku është rrugëdalja nga kjo situatë, se si i komenton marrëdhëniet e koalicionit qeveritar VMRO-BDI dhe se nëse largohet BDI nga qeveria a do të merr përgjegjësi PDSH-ja në qeverisjen e VMRO-së, Kryetari i PDSH-së, z. Menduh Thaçi u shpreh se është momenti i fundit, është sekonda e fundit që BDI të lëshon qeverinë, në mënyrë që të delegjitimohet kjo politikë e mbrapshtë. Poashtu z. Thaçi përsëriti se Partia Demokratike Shqiptare nuk hyn në qeveri, ajo ka propozuar një Marrëveshje Politike dhe se PDSH-ja do të ndjekë procesin demokratike dhe të shpallen zgjedhje të parakohshme dhe pas fitores së PDSH-së, pa marrë parasysh se cila parti maqedonase do ti fitojë zgjedhjet, duhet të pranojë platformën e PDSH-së, pra Marrëveshjen politike, u shpreh z. Thaçi.

Takimi mes dy liderëve partiak kaloi në atmosferë të ngrohtë dhe dy liderët ranë dakord bashkërisht që të vazhdojë ky bashkëpunim i dy partive edhe në të ardhmen dhe që do të kontribuojë për stabilitet jo vetëm në Maqedoni dhe Kosovë, por edhe në tërë rajonin.

Bajerni i Mynihut takohet në çerekfinale të Ligës së Kampionëve me kampionin anglez Mançester Junatejd ndërsa përballja me interesante do te jete mes Barcelones dhe Arsenalit. Dyshet e tjera për çerekfinalen, pas hedhjes së shortit në Nyon janë: Lion dhe Bordo, si dhe Inter Milano kundër CSKA Moskë.

Ndeshjet çerekfinale:

1.Lion – Bordo
2.Bajern M – Mançester
3.Arsenal – Barcelona
4.Inter – CSKA M

Ndeshjet e para çerekfinale do të zhvillohet më 30 dhe 31 mars, ndërsa ndeshjet e kthimit më 6 dhe 7 prill.

Gjysmëfinalja: 20/21 Prill & 27/28 Prill

a: Fituesi i ç-finales 2 me fituesin e ç-finales 1
b: Fituesi i ç-finales 4 me fituesin e ç-finales 3

Gjenerali Shihan dje para Komisionit të Senatit foli për mundësinë që ushtria amerikane të lejojë hyrjen e homoseksualëve në të.

Shihan pohon se komandanti i atëhershëm i ushtrisë këmbësorike holandeze ka pranuar se prania e homoseksualëve në forcat paqësore holandeze ka qenë “pjesë e problemit” për shkak të cilës arsye ka ardhur deri te rënia e Srebrenicës.

Ministri holandez i Mbrojtjes, Roxher van de Vetering, deklaratat e këtilla të gjeneralit amerikan i vlerësoi si absurditete të plota.

“Është e pabesueshme që një njeri i kalibrit të tillë të pohojë diçka aq absurde. Holanda, organizatat ndërkombëtare dhe Kombet e Bashkuara (KB) detajisht kanë hetuar masakrën në Srebrenicë dhe rolin e ushtarëve të KB-ve. Askush nuk konstatoi se orientimi seksual i ushtarëve ka luajtur çfarëdo roli”, sqaroi Vetering.

Srebrenica ishte rajon nën mbrojtjen e pjesëtarëve holandezë në kuadër të KB-ve kur në verën e vitit 1995 u masakruan mbi 8.000 burra dhe fëmijë muslimanë nga forcat e serbëve të Bosnjës e Hercegovinës.

Ndonëse konsideron se deri në fund duhet të negocohet që Irani të mos zhvillojë bombë bërthamore, Kushneri angazhohet për vendosjen e sanksioneve kundër Teheranit.

Çështja e rezervave të uraniumit është temë e bisedës midis Teheranit dhe kryeqendrave perëndimore, të cilat dyshojnë se iranianët duan të pajisen me armë bërthamore.

Irani dje publikoi se është i gatshëm që përnjëherë të shkëmbejë në territorin e vet 1.200 kilogramë uranium, që është i pasuruar në 3,5 për qind, për të fituar 120 kilogramë karburant të pasuruar për 20 për qind.

Për përpunimin e bombës bërthamore nevojitet karburant, që është i pasuruar në 90 për qind.

Irani për herë të parë shprehë gatishmëri që përnjëherë të shkëmbejë uranium dobët të pasuruar për karburant, që siç pohon Teherani i nevojitet për reaktorin për hulumtim medicinal.

Filmi Avatar, më i shikuari në kinematë amerikane ndonjëherë, i ka hapur dyert televizorëve tri-dimensionalë. Sistemi i parë televiziv tri-dimensional, sipas kompanisë Panasonik e cila e prodhoi atë, iu shit Brad dhe Eshli Katsujamës nga Nju Jorku për 31 mijë dollarë.

“Gruaja ime është pesë muaj e gjysëm shtazënë. Mezi presim të shohim filma në këtë ekran”.

“Jam e gëzuar sepse fëmija ynë do të jetë i pari në Amerikë që do të shohë filma tre-dimensionalë”.

Kjo mendohet të jetë eksperienca më fantastike televizive në shtëpi, e cila e përfshin shikuesin dhe i jep idenë tri-dimensionale të kinemasë.

Tani, një version i ri tri-dimensional i filmit “Liza në Botën e Çudirave” po zëvendëson Avatarin në kinematë amerikane. Dhe studiot kinematografike planifikojnë të nxjerrin filma të rinj tri-dimensionalë gjatë muajve të ardhshëm.

Specialisti i medias në kompaninë Blumberg, Majk Uajt, ka bërë një analizë të shifrave për televizorët tri-dimensionalë.

“Parashikimet që kam parë nga një firmë studimore e quajtur “Insight Media” parashikojnë rritjen e shitjeve nga 3,3 milion këtë vit në 50 milion deri në vitin 2015 në të gjithë botën. Pra ky produkt shihet si diçka që njerëzit do ta blejnë”.

Shiro Kitajima është president i një divizioni të Korporatës Panasonik për Amerikën. Ai thotë se kompania erdhi në Shtetet e Bashkuara për të parë nëse konsumatorët amerikanë do të harxhonin para për televizorë tri-dimensionalë.

“Anketa jonë që përfshiu 100 mijë konsumatorë, tregon se sapo provojnë eksperiencën tre-dimensionale, ata janë të gatshëm të paguajnë më shumë para për ta pasur këtë produkt në shtëpi”.

Programet sportive dhe kanalet e filmave pritet ta nxisin më tej televizionin tre-dimensional. Kanali ESPN thotë se do të nxjerrë ESPN-in tri-dimensional, rrjetin e parë televiziv tri-dimensional, ku vitin e parë do të transmetohen  85

20th Century Fox tha se do të nxjerrë versionin e tij tri-dimensional të filmit “Ice Age: Dawn of the Dinosaurs”. Dhe DirectTV, që transmeton programe televizive përmes satelitit njoftoi se do të ketë kanale tri-dimensionale duke filluar nga qershori.

Loren Aronson, redaktore në Revistën Shkenca Popullore thotë se DVD-player të Blu-ray i kanë hapur rrugën televizorëve tri-dimensionalë.

“Njerëzit i kanë pasur këto paisje prej kohësh. Por arsyeja pse po dalin tani është për shkak të standartit të ri për paisjet Blu-ray të cilat mund të luajnë filma tre-dimensionalë. Përpara nuk ishte e mundur të shihje filma tri-dimensionalë në shtëpi, ndërsa tani kjo mundësi ekziston dhe prandaj televizorët po dalin tani në treg”.

Pastaj ka dhe syze që vijnë me të ashtu sikurse telekomanda e televizorit.

“Mënyra se si funksionon teknologjia tri-dimensionale është se duket sikur të dy sytë shohin imazhe të ndryshme në të njëjtën kohë”.

Filmi Avatar krijoi jo vetëm një eksperiencë të re planetare, por edhe një eksperiencë tri-dimensionale në tokë.

Duke qenë se transporti publik konsiderohet nga qytetarët si një nga prioritetet kryesore, Rama ka deklaruar se masterplani do të zgjidhë pikërisht trafikun e rënduar.
“Duke pasur në dorë masterplanin dhe duke pasur në dispozicion gjithë hartën e projekteve që duhet të nisim e të realizojmë për të filluar zbatimin e këtij masterplani kemi në dorë instrumentin që na duhet për të përballuar sfidën e rritjes së lëvizjes dhe të transportit në kryeqytet”- ka thënë Rama gjatë prezantimit të masterplanit, duke shtuar se ky është instrumenti që duhet për të bërë të mundur që cilësia e transportit publik të rritet.
Masterplanit parashikon optimizimin e sistemit ekzistues të transportit publik dhe bashkë me këtë edhe shtimin e rrjetit të linjave të reja.
Deri në vitin 2020 do të ndërtohen më shumë se 100 kilometra korsi të rezervuara për transportin publik dhe 88 kilometra korsi të rezervuara me një drejtim.
Masterplani parashikon ndërhyrje në rrjetin ekzistues të shërbimit ku do të modifikohen 4 linja ekzistuese dhe do të shtohen 2 linja të reja deri në vitin 2011.
Projektet e kësaj faze do të jenë të hapura për publikun duke filluar nga muaji i ardhshëm në pavionin e qelqit në sheshin “Skënderbej”, për mendime dhe komente.

Nga Blendi Kajsiu

Pyetja e parë që duhet shtruar është; nga buron homofobia shqiptare? Nga injoranca, do ishte përgjigja më e thjeshtë.  Ta shikosh homoseksualitetin si deviacion … apo si sëmundje që do shkatërrojë njerëzimin kërkon një masë solide injorance, si mbi historinë e shoqërisë njerëzore  edhe mbi homoseksualizmin. Së pari, sepse ka nja dyzet vjet, që nga 1970, që homoseksualizmi nuk konsiderohet si sëmundje apo deviacion nga mjekësia.  Së dyti, sepse marrëdhënia seksuale mes individëve të të njëjtit seks është po aq e lashtë sa vetë njerëzimi. Heteronormativiteti (d.m.th përcaktimi i heteroseksualizmit si norma e duhur sociale) është një fenomen social dhe jo natyror. Përndryshe nuk ka si të shpjegohet që historikisht një përqindje e caktuar e njerëzve tërhiqen natyrshëm drejt seksit tjetër. Nuk ka si të shpjegohet as fakti se përse marrëdhënien seksuale mes të njëjtit seks e gjejmë rëndom edhe në botën e kafshëve. Vetë dëshira apo instinkti seksual (apo libido të përdorim një koncept frojdian) nuk lind sipas kategorive sociale edhe pse derdhet në to.
Pra dëshira seksuale në vetvete nuk është as homo, as hetero as bi. Është shoqëria ajo që na mëson t’i drejtojmë dhe zhvillojmë dëshirat tona seksuale në një drejtim të caktuar. Për këtë qëllim, shoqëria njerëzore ka një repertor pa fund, lodrash, librash, filmash, historish dhe përrallash, që nga ato tradicionalet deri tek ato të Walt Disney, që flasin për princër dhe princesha që bien në dashuri. Bëhet fjalë gjithmonë për një mashkull dhe një femër. Edhe industria gjigande e pornografisë, historikisht ka luajtur një rol të madh në kanalizimin e dëshirës seksuale në një drejtim të caktuar, duke na ofruar imazhe pafund të seksit mes mashkullit dhe femrës.
Kjo shpjegon se përse heteroseksualiteti, ne na duket kaq i natyrshëm dhe gjithçka tjetër tejet e neveritshme. Jo se heteroseksualiteti është i panatyrshëm. Por për sa i përket natyrshmërisë, homoseksualiteti është po aq i natyrshëm sa heteroseksualiteti apo biseksualiteti. Perceptimi i tij si deviacion apo dënimi që i bëhet sot homoseksualitetit është një fenomen social, ashtu siç ishte mungesa e virgjërisë para martese dikur. Ndaj frika se homoseksualiteti do përhapet dhe do të zhdukë rracën njerëzore është qesharake, sepse seksualiteti njerëzor nuk mund të uniformizohet në një kategori të vetme sociale. Sa të ketë shoqëri njerëzore do të ketë edhe heteroseksualë, edhe homo edhe bi seksualë, e shumë e shumë seksualitete të tjera.
* * *
Megjithatë injoranca mund të shpjegojë paragjykimet ndaj homoseksualëve, por jo intensitetin e urrejtjes ndaj tyre, sepse po e njëjta shoqëri shqiptare dikur nuk i ka urryer kaq shumë marrëdhëniet homoseksuale mes meshkujve. Madje shoqëria jonë tradicionale (para komunizmit) e ka toleruar marrëdhënien seksuale mes dy meshkujsh shumë më tepër se sot. Këtë e dëshmon vetë koncepti i dylberit apo këngët e shumta popullore për dylberët e bukur, që gradualisht u zhdukën gjatë komunizmit. Shumë nga burrat mustaqemëdhenj, dhe tradicionalë shqiptarë kanë pasur nga një dylber dhe kjo tolerohej, edhe pse nuk pranohej hapur nga shoqëria e kohës. Ndaj për të kuptuar urrejtjen e shoqërisë sonë, ose më mirë të një pjese të saj ndaj homoseksualëve, sot duhet së pari të kuptojmë që homofobia është një fenomen modern që kulmoi me komunizmin dhe jo një traditë kulturore, aq më pak shekullore shqiptare. Pra homofobia shqiptare nuk buron as nga tradita dhe as nga prapambetja e popullit tonë, aq sa buron nga procesi shqiptar i modernizimit që masivisht fillon me komunizmin dhe vazhdon me post-komunizmin.
Sistemi komunist ishte shumë më homofob sesa ai Zogist apo Otoman. Ishte komunizmi ai që e veçoi dhe e përkufizoi homoseksualitetin si një krim dhe vepër penale, që dënohej me burg. Nuk kemi të bëjmë me një veçori të komunizmit shqiptar, por me një tendencë tipike të modernitetit Evropian, që gjithnjë e më tepër filloi të përcaktonte atë që ishte ‘normale’ dhe ‘anormale’. Në këtë mënyrë, homoseksualiteti u veçua si deviacion, apo anormalitet, në mënyrë që në raport me të, heteroseksualiteti të dilte si një fenomen normal dhe i natyrshëm. Pra heteronormativiteti (d.m.th përcaktimi i heteroseksualizmit si normë dominuese e shoqërisë) është një fenomen modern. Në oborret mbretërore të Evropës mesjetare, në Perandorinë Otomane, në Romën apo Greqinë e Lashtë, marrëdhënia seksuale mes meshkujve ishte shumë më e pranuar sesa në modernitetin e Britanisë viktoriane.
Vetë koncepti i ‘homoseksualit’ është një produkt i modernitetit (sikurse e ka shpjeguar qartë Mishel Fuko te Historia e Seksualitetit). Është një nga karakteristikat kyçe të modernitetit, që t’i kategorizojë fenomenet natyrore.  Aleksandri i Madh nuk e quante veten as homo dhe as biseksual, edhe pse ai bënte dashuri me mashkull dhe ishte i martuar me femër, pasi as grekët e lashtë dhe as mesjeta nuk e kategorizonin seksualitetin në homo, hetero dhe bi. Ndaj homofobia është një fenomen modern, që lind bashkë me kategorinë e homoseksualit.
Në rastin e Shqipërisë, homofobia u forcua edhe më tej si pasojë e nacional-komunizmit. Nacionalizmi në vetvete historikisht ka qenë një doktrinë tejet mashkullore apo maskiliste. Në rastin e nacional – komunizmit shqiptar, kjo ishte evidente në pikturat dhe statujat e realizmit socialist, ku dominojnë tiparet, vrazhdësia dhe muskujt mashkullor edhe te femrat. Në këtë kontekst, homoseksualiteti u njehsua me mungesën e maskilizmit, me femininitetin e mashkullit, pra e kundërta e individit nacional-komunist të realizmit socialist. Si i tillë ky deviacion u pa si një shfaqje e huaj, si pjesë e degjenerimit, dobësimit dhe denatyrimit të individit borgjez, që në filmat e realizmit socialist, rrallëherë kur shfaqej, kishte gjithmonë disa maniera të spërdredhura dhe të neveritshme. Nëse mashkulli shqiptar ishte një burrë prej vërteti, i ashpër, i sinqertë, krenar, dhe i fortë, mashkulli borgjez ishte një burrë i degraduar, i dobët dhe feminin.
Kështu shqiptarëve të komunizmit, turistët e rrallë meshkuj me pantallona të shkurtra, që vinin nga perëndimi, i bënin përshtypje mjaft të keqe, sepse nxjerrja e këmbëve në publik ishte një gjest femëror i fustanit, apo diçka që i lejohej fëmijëve, por jo burrave. Ishte pra një akt ‘zhburrërimi’ dhe si i tillë i neveritshëm (u deshën disa vite që burrat shqiptarë të fillonin të vishnin pantallona të shkurtra). Komunizmi, si një doktrinë shkencore që i ndiqte ligjet e natyrës, nuk mund të prodhonte ‘deviacione natyrore’ si homoseksualët që ishin meshkuj të zhburrëruar. Në parajsën komuniste, seksi nëse do duhej të ndodhte do ishte mes femrës dhe mashkullit sipas ‘ligjeve të natyrës’, që komunizmi pretendonte se kish zbuluar.
Kjo nuk do të thotë se homofobia është një fenomen thjesht komunist, përndryshe do ish zhdukur bashkë me komunizmin. Përkundrazi me rënien e komunizmit kemi një riforcim të heteroseksualitetit si normë dominuese dhe për pasojë edhe të homofobisë. Kjo ndodh për dy arsye të ndërlidhura. Së pari, shpërthimi i seksualitetit në Shqipërinë post-komuniste. Së dyti, shpërthimi i femininitetit. Rënia e komunizmit u shoqërua me një shpërthim të paparë të urisë seksuale. Sidomos në vitet e para të tranzicionit, pornografia pushtoi dhe mbërtheu pothuajse të gjithë vendin. Në rrugë dhe videoteka bliheshin revista, filma madje edhe letra bixhozi pornografike. Kinematë kryesore jepnin filma pornografik non-stop. Shumica dërrmuese e filmave pornografik të kësaj periudhe, (nuk mund të them se i kam parë të gjithë, por një dorë të mirë po) tregonin marrëdhënien seksuale mashkull – femër. Me pak fjalë ato i rikonfirmonin audiencës së etur për seks heteroseksualitetin, normën dominuese sociale. Fakti që ky riprodhim i heteronormativitetit bëhej ‘fshehtas’ prindërve apo në errësirën e kinemave, e bënte procesin edhe më efikas.
Ky proces lehtësohej edhe nga shpërthimi i femininitetit që riprodhon femrën si një objekt seksual, në një nga dy polet e rëndësishme mashkull-femër të heteronormativitetit. Aq më tepër që tashmë kjo bëhej në kuadrin e emancipimit të femrës.  Ky ’emancipim’ frymëzohej kryesisht nga modeli i emisioneve të shoqërisë maskiliste italiane, ku emancipimi i femrës barazohej me zhveshjen e saj. Përkrah shpërthimit të pornografisë kemi edhe shpërthimin e paradave të miseve që zbulojnë seksualitetin femëror, të tipit Miss Albania. Kështu akti i parë i emancipimit të femrës shqiptare në periudhën post-komuniste ishte shfaqja me rroba-banjo në publik, kryesisht nën vështrimin dhe kujdesin e elitës politiko-mediatike mashkullore.
Shpërthimi i feminitetit nënkupton edhe shpërthimin e maskilinitetit. Në momentin që femra bëhet më feminine, për pasojë edhe mashkulli bëhet më maskulin. Edhe si pasojë e kushteve të reja socio-ekonomike që prodhojnë gjithnjë e më shumë aktivitete kriminale, që nga droga deri te trafiku.  Këtë e vëmë re me shpërthimin e ’të fortëve’ në periudhën post-komuniste. ‘I forti’, ‘gangsteri’, ’cubi’, ’figura’, ‘tutori’ apo ‘trafikanti’ janë personazhet kyç të tranzicionit tonë post-komunist. Ata janë shembujt e mashkullit me para, pushtet, forcë. Me një alamet dashnore me gjokse dhe vithe të kërcyera, dhe me një alamet makine që e kalëron me shpejtësi skëterre, duke u futur frikën këmbësorëve mjeranë. Ky është modeli i mashkullit trim, leshator, i aftë të rrezikojë edhe kokën për të bërë para, për të fituar statusin social, për t’u bërë ‘figurë’. Ky model është pikërisht e kundërta e femrës së depiluar (d.m.th pa lesh), sensuale dhe delikate që ka nevojë për mbrojtje. Në këtë mënyrë kalohet nga mashkulloriteti i heroit të punës socialiste, te mashkulloriteti post-komunist i mashkullit që guxon, rrezikon dhe fiton. Kështu mashkulloriteti kthehet në një nga vlerat themelore të identitetit tonë kombëtar.
Por shpërthimi i seksualitetit dhe i feminitetit në vetvete nuk mjaftojnë për ta bërë mashkulloritetin (ose maskilinitetin) një nga vlerat themelore të shoqërisë sonë.  Ato kombinohen me dy faktorë të ndërlidhur social. Së pari, përballja me Evropën përmes emigracionit masiv. Së dyti, rënia e komunizmit dhe e shumë prej vlerave që ai regjim përpiqej të promovonte. Bashkë me komunizmin ra çdo lloj krenarie tek identiteti shqiptar, sikurse edhe një sërë vlerash sociale që deri atëherë ishin promovuar nga regjimi. Ne pamë se ishim më të pazhvilluar dhe më të prapambeturit e Evropës. Ndërsa Evropa, sa më shumë na njihte aq më shumë na përbuzte për varfërinë, egërsinë dhe urinë tonë, që shpesh i prishte asaj rehatin. Të zhveshur dhe me duart lart përpara Evropës, shqiptarët të paktën mund të krenoheshin me faktin se ndryshe nga evropianët ata ishin ende meshkuj. Në fillimet e emigracionit, emigrantët tanë me krenari tregonin potencialin e tyre mashkullor përballë impotencës së perëndimorëve, që tashmë që i kishin gjithë të mirat e përtonin t’i pallonin gratë e tyre. Dhe këtu ravijëzohet imazhi i emigrantit shqiptar me një penis aktiv dhe krenar që plugonte gruan e pronarit. Në këtë mënyrë rifitohej edhe krenaria. Edhe pse pronarët na bëjnë zbor në punë, ne u bëjmë atyre gratë. Edhe pse grekët apo italianët kishin më tepër para dhe pushtet, ne kemi më tepër mashkulloritet, ne jemi më burra. Ne mund të jemi më të varfër, më të prapambetur, më të papunë, por ama jemi ende burra, ndryshe nga evropianët që i kanë vënë përfund femrat.
Përballë influencës së papërballueshme nga perëndimi, ku çdo gjë shqiptare duket se duhet tejkaluar dhe përbuzur, maskilizmi kthehet në një vlerë me anë të së cilës identiteti shqiptar reziston. Aq më tepër që ai lehtësisht njehsohet me vlera të moçme si ‘burrnia’. Në xhunglën e përditshmërisë post-komuniste, ku lufta për mbijetesë bëhej gjithnjë e më e ashpër, mirësjellja, edukata, butësia, finesa apo civiliteti u kthyen në dobësi. Ndërsa vlera më ’maskiliste’ si vrazhdësia, trimëria, forca apo marrja përsipër e rrezikut u bënë parësore. Dhe teksa vlerat e dikurshme të ‘burrnisë’ si ndershmëria, sinqeriteti, apo mbajtja e fjalës bjerren koncepti i burrnisë reduktohet gjithnjë e më tepër te potenciali seksual. Të jesh burrë nuk do të thotë më të mbash fjalën, premtimin, por të mbi të gjitha të jesh i aftë të pallosh, të jesh i aftë të penetrosh tjetrin. Nga këtu buron edhe koncepti aq i përhapur në kulturën tonë ’ta futa’ apo ’ma fute’. Ideja se dikush ’ia fut’ dikujt tjetër dhe kështu del faqebardhë është produkt i një kulture thellësisht fallo-centrike (pra që ka në qendrën e boshtit të saj vleror një penis).
Kështu burrnia njehsohet me aktin e penetrimit në veçanti dhe me heteroseksualitetin në përgjithësi. Homoseksualiteti bëhet një kërcënim madhor sepse ai identifikohet me pasivitetin seksual, me femininitetin, duke e ’zhburrëruar’ burrin dhe duke përmbysur rendin heteronormativ. Homoseksualiteti rrezikon një bosht vleror që ka në qendrën e tij një mashkull me penis aktiv dhe penetrues, nga ku burojnë vlerat sociale dhe në raport me të cilin përcaktohen edhe subjekte si femra apo familja.
Kjo shpjegon edhe urrejtjen dhe neverinë ndaj homoseksualëve te shumë nga femrat shqiptare. Në pamje të parë, kjo urrejtje duket e çuditshme. Nëse një mashkull shqiptar e urren homoseksualizmin sepse ai i rrezikon mashkulloritetin, që është vlera themelore identitare për të, po një femër përse ndihet e kërcënuar nga homoseksualët? Arsyeja është se femininiteti është mbi të gjitha produkt i fantazisë mashkullore. Femra ’ideale’ nuk është një realitet objektiv, por produkt i fantazisë mashkullore që përcaktohet si e tillë në raport me këtë fantazi. Pra ’femra ideale’ është femra ideale për mashkullin (dhe shpesh anasjelltas). Për pasojë, ajo që rrezikon mashkulloritetin rrezikon edhe femininitetin, pasi e dyta është produkt i së parës. Dhe nuk janë të pakta femrat që kanë investuar dhe e shijojnë femininitetin si pjesë thelbësore të identitetit të tyre. Ndaj për aq sa homoseksualizmi shikohet si rrezik ndaj mashkulloritetit, ai përbën rrezik edhe për identitetin feminin dhe për pasojë urrehet ’me shpirt’ nga shumë femra shqiptare.
* * *
Vetëm në këtë kontekst mund të kuptohet protesta kundër homoseksualitetit që ndodhi në Lezhë. Ata meshkuj që dolën krah për krah dhe bërtisnin ‘ne nuk jemi homo’ dolën në mbrojtje të mashkulloritetit të tyre. Ata po thoshin se edhe pse ne mund të jemi të varfër, edhe pse ne mund të jemi të papunë, edhe pse, edhe pse…ne prapë jemi burra! Në këtë aspekt nuk është aspak çudi që këta qytetarë dalin dhe protestojnë kundër homoseksualëve, dhe nuk dalin të protestojnë kundër papunësisë, varfërisë apo padrejtësive që kaplojnë rëndom qytezat dhe qytetet shqiptare. Papunësia, padrejtësia apo varfëria janë disa nga kushtet që prodhojnë dhe stimulojnë homofobinë. Jo thjesht sepse homoseksuali shërben si një shënjestër, ku mund të projektohet pakënaqësia me përditshmërinë (d.m.th homoseksuali bëhet një scapegoat po të përdorim një shprehje anglisht, ose një ‘kokë turku’ po të shprehemi shqip). Në mungesë të punës, në mungesë të drejtësisë, apo vlerave të tjera shoqërore, mashkulloriteti bëhet akoma më i rëndësishëm, dhe për pasojë homofobia akoma më e theksuar.  Nëse Klodi do kish deklaruar në “Big Brother” se ai është trafikant femrash, se ka punuar si tutor në Londër apo se ka vjedhur, vrarë, apo përdhunuar, askush nuk do kishte dalë në protestë. Sepse këto janë akte që ndodhin brenda logjikës mashkullore, shpesh si pasojë e një mashkulloriteti eksesiv që duhet kontrolluar. Natyrisht shumëkush do i kish dënuar këto akte të tij. Shumëkush do kish thënë se ai nuk përfaqëson Lezhën, por askush do kish thënë se ai nuk është lezhjan sepse ka qenë trafikant apo tutor. Meshkujt shqiptarë e pranojnë se edhe vrasin, edhe trafikojnë edhe vjedhin, edhe përdhunojnë, ‘punë meshkujsh në fund të fundit’. Ama të pranosh që ata mund të jenë edhe homo do të thotë tu heqësh atyre ‘burrninë’ ose mashkulloritetin rreth të cilit ata kanë ndërtuar identitetin e tyre, dhe nëpërmjet të cilit ata përballen me skamjen, mjerimin dhe padrejtësinë.  Ndaj tejkalimi i homofobisë shqiptare kërkon një ridimensionim të mashkulloritetit tonë. Por ky nuk është një proces që do ndodh thjesht me fushata ndërgjegjësimi, edhe pse këto duhen, por duke  ndryshuar kushtet strukturore që e riprodhojnë mashkulloritetin shqiptar. Në fund të fundit, mënyra se si është ndërtuar mashkulli shqiptar është produkt i kushteve socio-ekonomike, ku ai jeton. Ndaj pikërisht këto duhen ndryshuar, për të krijuar një shoqëri ku njerëzit nuk dalin të protestojnë sepse një mashkull nuk ka qejf të pallohet me një femër apo anasjelltas.

“Ibra është shume I mërzitur dhe dëshpëruar. Ai nuk ndjehet mirë kërkon të luaj më shumë dhe të japë më shumë për klubin.

“Mundet që për momentin nuk gjendet në formë të mirë mirëpo ai është një luftëtar I madh dhe jam shumë I sigurtë se së shpëjti do të del nga kriza. Ai është lojtar me karakter të shkëlqyer.

“Ibra I nidhmon klubit më asistet e tij mirëpo shënon edhe gola për këtë klub. Shikoj se disa shokë të skuadrës shënojnë gola mirëpo nuk kanë asiste dhe mendoj se është koha që edhe Ibra të merr asiste të mira që të mund të shënojë gola – ka përfunduar Raiola.